16 i 17 stycznia 1947 roku na trzy dni przed wyborami do Sejmu Ustawodawczego młodzież Uniwersytetu Marii Curie - Skłodowskiej i Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego oraz szkół średnich Lublina rozpoczęła strajk, którego celem był sprzeciw wobec łamania przez władze państwowe demokratycznych reguł wyborczych i obrona prawa do funkcjonowania legalnej opozycji politycznej w Polsce, którą w latach 1945-1946 stało się Polskie Stronnictwo Ludowe.

14 stycznia 1947 roku w radio przemawiał Stanisław Mikołajczyk, gdzie prosił o poparcie dla PSL. Następnego dnia władze szkolne Lublina zorganizowały dla młodzieży wiec pod nazwą „Danina Narodowa dla Ziem Odzyskanych". Wiec ten szybko przekształcił się jednak w manifestację na rzecz Stanisława Mikołajczyka, która przeszła przez Krakowskie Przedmieście  do Ogrodu Saskiego. Tam milicja zatrzymywała uczniów rozdających ulotki dotyczące partii Stanisława Mikołajczyka. Następnego dnia, gdy ponownie w radio przemawiał Mikołajczyk, na Placu Litewskich słuchało go około 600-700 uczniów, wznoszących jednocześnie okrzyki przeciwko milicji i Służbie Bezpieczeństwa. Wobec nich zastosowano represje polegające na wywiezieniu z Lublina na odległość 15 kilometrów w stronę Piask. Następnie uczniowie ci musieli samemu wracać do Lublina. Wieczorem tego dnia (15 stycznia) wypuszczono większość więźniów.
16 stycznia od Ogrodu Saskiego do centrum miasta zmierzał pochód młodzieży. Został on rozbity przez MO i UB. Aresztowano studenta, rozwieszającego plakaty. Strajkowały UMCS i KUL. Podobny przebieg miał pochód, który 17 stycznia miał dotrzeć do katedry. W katedrze odbyła się msza, w czasie której odśpiewano „Boże coś Polskę”.
Od 18 stycznia wznowiono zajęcia na UMCS. Strajk na UMCS ostatecznie skończył się 20 stycznia.

Mini - wykłady : 1947 - protesty młodzieży. Prof. Janusz Wrona (UMCS)

Bibliografia