Nechama Tec jest profesorem socjologii w University of Connecticut w Stamford. Autorka szeregu artykułów i książek podejmujących temat Holokaustu m. in. When Light Pierced the Darkness: Christian Rescue of Jews in Nazi Occupied Poland (Kiedy światło przenikało ciemność - chrześcijanie niosący pomoc Żydom w okupowanej Polsce), Resilience and Courage: Women, Men, and the Holocaust, In the Lion’s Den: The Life of Oswald Rufeisen (Daniel w jaskini lwa. Życie Oswalda Rufeisena, tłum. Barbara Nowak, Dariusz Misiuna, Nowy Świat, Warszawa 2008 ), a także autobiografii Dry Tears. The Story of a Lost Childhood (Suche łzy. Opowieść o utraconym dzieciństwie, tłum. Katarzyna Mantorska, Monika Adamczyk-Garbowska, Baobab, Warszawa 2005). Za swoje publikacje otrzymała wiele nagród, miedzy innymi nominację do nagrody Pulitzera i międzynarodową nagrodę im. Anny Frank. Nechama Tec jest członkiem mianowanej przez prezydenta Stanów Zjednoczonych Rady Naukowej Muzeum Holocaustu w Waszyngtonie, laureatką wielu doktoratów honorowych. Pracuje także w Radzie Naukowej rocznika Zagłada Żydów. Studia i materiały, wydawanego przez Centrum Badań nad Zagładą Żydów IFiS PAN.

W Ameryce Suche łzy ukazały się w 1982 r., w Polsce dopiero w 2005 r.. Głównie dzięki zaangażowaniu się wielu osób, m. in. Barbary Engelking-Boni i Moniki Garbowskiej.
Dla Nechamy Tec amerykańskie wydanie autobiografii okazało się wielkim przełomem zarówno w życiu osobistym, jak i zawodowym. Autorka odkryła nowe pole badań naukowych, którym poświęciła się całkowicie. Od tej pory problematyka związana z Zagładą stała się jedyną, wokół której koncentrowała się jej naukowa praca.

Suche łzy to autobiografia, której, po pierwsze, nie wolno traktować jako dokumentu historycznego. Po drugie: zamiarem Tec było przedstawienie rzeczywistości doświadczonej przez dziecko, zachowanie jego perspektywy oglądu. Dzięki takiemu zabiegowi opowiedziana historia potwierdza prawdę, jaką w sobie zawiera. Czas Zagłady był czasem okrutnym, lecz w książce Tec nie jest jedynym z przedstawionych. Niezwykle ciekawe są niewątpliwie te fragmenty, które dotyczą opisu przedwojennego Lublina. Pamięć Tec jest tym droższa dla lublinian, gdyż przekazuje nam ona informacje o miejscach obecnie nieistniejących. Nie ma już kamienicy, w której mieszkała rodzina Bawników, ani ulicy Pijarskiej, przy której stał ów dom. A choć można udać się pod adres Lubartowska 2, to zamiast fabryki ojca autorki, ujrzymy jakiś zaniedbany budynek. Żadne z tych miejsc nie jest już miejscem ukochanym. To pustka, którą wypełnić może tylko pamięć pisarki. Suche łzy są opowieścią o losach rodziny, jednej z trzech rodzin Żydów lubelskich, której w całości udało się przeżyć wojnę.

W październiku 2005 r. Nechama Tec po raz drugi - od chwili jego opuszczenia -zawitała do rodzinnego miasta.

- Obecnie przyjazd do Lublina – stwierdziła Nechama Tec – to podróż do świata dzieciństwa. Czuję pewne ciepło, ale i smutek, bo niczego już nie ma.
Dlatego duże wrażenie zrobiła na niej wędrówka po wystawie w Bramie Grodzkiej, gdzie pisarka mogła wraz z rodziną obejrzeć fotografie, plansze oraz makietę dawnego miasta żydowskiego w Lublinie.

Serdecznie dziękuję Pani profesor Nechamie Tec za możliwość prezentacji fragmentu jej książki Suche łzy na stronach internetowych Bramy Pamięci.

Opracowała Monika Szabłowska-Zaremba