Bryła kościoła składa się z sześcianu nawy, flankowanego przez symetryczne zakrystie prezbiterium oraz z wieży. W dolnej części wieży mieści się kaplica św. Antoniego, otwarta do wnętrza nawy. Powyżej korony murów nawy wieża jest nieco rozszerzona. Dachy niskie, nad nawą czterospadowy, z małą wieżyczką na sygnaturkę pośrodku. Dach wieży zwieńczony niskim krzyżem.

Głównym elementem kompozycji elewacji kościoła są nieregularnie rozmieszczone okna różnych rozmiarów. Po remoncie w 1998 roku cokół kościoła jest pokryty łamanym piaskowcem, zaś ściany powyżej tzw. sidingiem.

Architektura kościoła jest traktowana modernistycznie. Jedyne odstępstwa od nowoczesnego kształtowania bryły i detalu to trójarkadowy podcień przy głównym wejściu oraz trójboczne zamknięcie prezbiterium. Nawiązaniem do rodzimej architektury są nieduże kominy na dachach zakrystii, wykonane z betonowych prefabrykatów o chropawej powierzchni, imitujących naturalny kamień.

Kościół św. Teresy jest prawdopodobnie jedynym na Lubelszczyźnie kościołem o konstrukcji szachulcowej. Rzadkie jest w tym przypadku zestawienie nowoczesnych form kościoła z tradycyjnym systemem konstrukcji.

Wewnątrz znajdują się dostosowane do form kościoła ołtarze, projektowane przez lubelskich architektów: główny, św. Teresy, projektu Jerzego Siennickiego oraz boczne projektu Czesława Gawdzika.

Literatura:
ks. Zahajkiewicz M. T. [red.], Archidiecezja Lubelska. Historia i administracja, Lublin 2000.
Kochanowska I. [red.], Zabytki architektury i budownictwa w Polsce, t. 22, Województwo lubelskie, Lublin 1995.