Ulica
Grodzka jest jedną z najbardziej oryginalnie zachowanych ulic Lublina.
Zarówno jej przebieg jak i nazwa nie zmieniły się od
czasów średniowiecza. W połowie swej
długości ulica otwiera się na Plac po Farze, w
przedłużeniu zaś w kierunku Śródmieścia
wybiega na Rynek i ul. Bramową zamkniętą Bramą
Krakowską. Zachowana w autentycznej formie szerokość
ulicy w stosunku do innych, była dyktowana jej pierwotną
funkcją (dawny szlak handlowy). Ulica została wybrukowana pod koniec
XVIII wieku z polecenia Komisji Dobrego
Porządku.
Nazwa ulicy: Nazwa
ulicy pochodzi od grodu na Zamku, do którego prowadzi. Ulica od
pierwszej połowy XVI wieku do dziś funkcjonuje pod nazwą Grodzka.
Niegdyś funkcjonowała pod nazwą łacińską (Platea Castrensis).
Targ
Istnieje hipoteza, iż w XIII w., za czasów Bolesława Wstydliwego (1226-1279), miała miejsce prawdopodobnie pierwsza lokacja Lublina.
Miasto powstało w północnej części wzgórza staromiejskiego. Z Czwartku
na (współczesną) ulicę Grodzką zostało przeniesione targowisko.
Plebania (Grodzka
11)
Brak
źródeł uniemożliwia odtworzenie pierwotnych dziejów domu - plebaniikościoła farnego św. Michała. Pożar z 1575 roku zniszczył m.in. budynek
starej plebanii oraz szkołę parafialną. Powstanie nowego budynku
datuje się na XVII wiek. Pierwsze wiadomości archiwalne o starej
plebanii pochodzą dopiero z XIX wieku. Od II. poł. XIX wieku do 1942
roku w kamienica należała do gminy
żydowskiej, gdzie mieściła się ochronka dla dzieci żydowskich i starców
zwana później "Żydowskim grodzkim przytułkiem". W posiadaniu gminy
budynek znajdował się do 9.V.1941 roku, czyli momentu przejęcia jej
przez władze okupacyjne, a po wyzwoleniu przeszła na własność
Magistratu w Lublinie. W latach 1944-1946 znajdował się w niej dom dla
starców, a w latach 1947 - 1970 dom dziecka. W dniu 1.X.1970 roku
budynek starej plebanii został przekazany MDK "Pod Akacją".
Budynek
mieści się na rogu ulicy Grodzkiej i
placu po Farze, wzdłuż całej jego północnej
pierzei. Obiekt przylega do dalszej zabudowy ul. Grodzkiej. Założony
został na rzucie podkowy, posiada wewnętrzny dziedziniec a takżealkierz od strony skarpy staromiejskiej. Elewacja, bez podziałów,
zwieńczona została gzymsem profilowanym. Od strony Placu po Farze
znajduje się prostokątny portal z okulusem w kartuszu barokowym. W zwieńczeniu okien znajduje się sgraffitowy fryz i groteski wykonane w 1954 przez H. Zwolakiewicza.
Instytut Nakadzań Lekarskich (Grodzka 7)
Instytut
został założony w pierwszej połowie XIX wieku przez fizyka (lekarza)
wojewódzkiego. Mieścił się w
kamienicy o dwóch piętrach - przy ulicy Grodzkiej 7. "Osiem pokoi i
sale
dobrze urządzone i umeblowane były przeznaczone dla osób, które
chciałyby zamieszkać na miejscu w okresie leczenia. Każdy przybywający
na kurację winien posiadać ze sobą dwa prześcieradła, trzy serwety,
kołdrę lub płaszcz i pantofle."[1] Zakład powstał z myślą o zamożnej
klienteli, lecz nie doczekała się kuracjuszy i wkrótce zbankrutował.
Rurociąg:
W 1471 roku Lublin dostał pozwolenie od Kazimierza
Jagiellończyka na budowę wodociągu doprowadzającego wodę z Bystrzycy do
miasta. Rurociąg przebiegał m.in. północną stroną Bramy Krakowskiej
wzdłuż ul. Bramowej, Grodzką, po czym skręcał w ul. Ku Farze i dalej do
Placu Rybnego.
Siedziba Judenratu
Teren getta nie obejmował już ul. Grodzkiej, na której znajdowały
się m.in. biura Judenratu (Rady Żydowskiej). W związku z tym
zezwolono, aby nadal część ulicy od nr 11 do końca po stronie
nieparzystej oddana była do dyspozycji Rady na biura i mieszkania dla
urzędników, a część od nr 14 do końca po stronie parzystej na
mieszkania dla zatrudnionych w Urzędzie Pracy oraz instytucjach
niemieckich. Wzdłuż ulicy do momentu likwidacji getta znajdowało się ogrodzenie z drutów kolczastych.
Kościół
Farny św. Michała
Według
przekazu Długosza
kościół został zbudowany przez Leszka Czarnego w 1282
roku dla upamiętnienia zwycięstwa nad Jadźwingami. W
połowie XV wieku kościół został gruntownie
przebudowany. Otrzymał wtedy wysoka wieżę i spadzisty
dach przykryty blachą. Kościół uległ
częściowemu spaleniu w 1574 roku. Podczas odbudowy w latach
1602 – 1610 kościół został podwyższony. Otrzymał wówczas większą ilość
otworów okiennych. Wizytacja z 1650 roku podaje, że kościół
składał się z nawy, prezbiterium, siedmiu kaplic,
wysokiej wieży, zakrystii i skarbca nad nią oraz kruchty
przy prezbiterium. Kościół miał bardzo bogate
wyposażenie wnętrza. W czasie kolejnego pożaru w 1653
roku spłonęła wieża kościelna, ale wkrótce
została odnowiona i remontowana w latach 1741 i 1771. W latach
1574 – 1826 świątynia pełniła funkcje
kolegiaty. Na przełomie XVII i XVIII wieku kościół
zaczął chylić się ku upadkowi. Przeniesienie katedry do
kościoła pojezuickiego po 1832 roku przyśpieszyło
dalszy jego upadek. Wreszcie w 1846 roku zdecydowano się kościół
rozebrać. Zlikwidowano też znajdujący się przy farze cmentarz
przenosząc prochy zmarłych na inną nekropolię. W 1937 r. z inicjatywy
urzędu konserwatorskiego na
miejscu zburzonej świątyni podjęto prace
wykopaliskowe. Prace badawcze trwały do 1939 roku. Odkryte
fundamenty po zinwentaryzowaniu zakopano w 1954 roku. W tym czasie
urządzono tam skwer z fontanną. W 2002 roku przeprowadzono gruntowy
remont placu po Farze, podczas którego odsłonięto fundamenty kościoła.
Brama Grodzka
Brama
powstała jako element murów obronnych średniowiecznego Lublina po
wielkim najeździe rusko-tatarskim w 1341 roku. Gotycka brama grodzka
miała czteroboczny, dwunastometrowy korpus z przedbramiem. Brama
przejazdu sklepiona była ostrołukowo a nad nią znajdowała się izba dla
straży miejskiej ze strzelnicami. Zwieńczona gotyckim krenelażem lub
spadzistym dachem. Przed bramą znajdował się zwodzony most. Po 1660
roku została dodana renesansową attyka. W czasach nowożynych
następowały kolejne przebudowy bramy. Do około połowy XVII wieku
trwały naprawy i przebudowy obiektu. Najazdy szwedzkie i kozackie
przyczyniły się do ruiny bramy.
W 1785 roku Brama Grodzka została
odbudowana w stylu klasycystycznym przez Dominika Merliniego. Architekt
ozdobił ją datą budowy oraz królewskim monogramem SAR oraz
klasycystycznymi wazami. Kolejny remont przypadł na lata powojenne
(1947-1949) wg projektu architekta Henryka Zamorowskiego. Odbudowano
wówczas spalony w 1942 roku dach. Ostatni remont przypada na lata 2008
- 2009.
W 1990 powstał w Lubelskim Studio Teatalnym powstał Teatr NN, którego
siedziba od 1992 roku znajdowała się Bramie Grodzkiej oraz
przylegających do niej budynków. Teatr w 1997 roku przekształcił się w
Ośrodek Brama Grodzka - Teatr NN.
Kamienica (Grodzka 1/ Rynek 6)
Kamienica
przy Grodzkiej jest boczna oficyną kamienicy Rynek 6. Powstała po
pożarze z 1575 roku. Kamienicę zdobią barokowe malowidła z drugiej
połowy XVII wieku przedstawiające iluzjonistyczne naczółki nadokienne.
Od
strony Rynku znajduje się dawny, gotycki dom należący do Stefana z
Wilczyna (kanonika chełmskiego), który został przebudowany w pierwszej
połowie XVII wieku. Dodano wówczas attykę ze szczytami. do dziś
zachowane są fragmenty późnogotyckich obramień okiennych. Następnymi
właścicielami byli Barbara Skromowska, a później Adam Redoszewski. Po
1630 roku budynek stał się własnością Chociszewskich. Właściciel
posiadał w kamienicy aptekę oraz skład win. Od 1675 roku w budynku
mieściło się seminarium księży świeckich. Po powstaniu styczniowym
kamienica przeszła w ręce Skarbu Państwa, a w 1871 roku została
sprzedana rodzinie Margulesów. W XIX wieku renesansową attykę
wykorzystano dla utworzenia poddasza, zamieniając otwory strychowe na
okienka. W trakcie renowacji kamienicy w 1954 roku dokonano swobodnej
rekonstrukcji attyki z grzebieniem o architektonicznych streczynach. Na
attyce umieszczono sgrafitta przedstawiające sceny z życia kupieckiego,
autorstwa Lechosława i Marii Grześkiewiczów.
Kamienica (Grodzka 2)
Wybudowana
prawdopodobnie w 1. połowie XV wieku i poszerzona w 1448 roku podczas
budowy Bramy Rybnej. W 1574 roku należała do mieszczanina lubelskiego
Kiełbaszczyńskiego a w 1680 r do Gryzonów W tym czasie być może została
zwieńczona renesansową attyką i ozdobiona wewnątrz sztukateriami. U
schyłku XVII wieku była własnością Krzysztofa Knesza (H. Gawarecki podaje nazwisko Krzesza) a w 1730 roku - Hermsonów. Około 1780 roku urządzano w kamienicy reduty i bale maskowe.Kamienica
spaliła się w 1803 roku. W trakcie rozbiórki bramy Rybnej w latach 1861
- 1863 kamienica została gruntownie przebudowana i podwyższona poprzez
nadbudowę III piętra, które przestylizowano w 1954 roku na fryz attyki.
Nad oknami parteru znajduje się napis majuskułą : " (TV ES DO) MINVS MEVS, ADIVTOR MEVS PROTECTOR MEVS"
Kamienica (Grodzka 3)
Kamienica została wybudowana w XV wieku. W
1674 roku
zwana "Przechodnią", ponieważ jej sień powstała w szerokości uliczki
łączącej niegdyś Grodzką i Archidiakońską. Pod koniec XVI wieku
przejście zostało zlikwidowane w wyniku budowy śródblokowej kamieniczki
Hanuszowskiej. Obecnie przejście jest otwarte. Od 1794 roku należała do
ks. Piotra
Makarewicza scholastyka kolegiaty lubelskiej i Teresy z Makarewiczów
Liginowskiej. W XIX wieku często zmieniała właścicieli. Z końcem XIX
wieku lub na pocz. XX wieku nadbudowane zostało III. piętro. Gruntowny remont przeprowadzono w latach 1971-1987 według projektu arch. Jadwigi Jamiołkowskiej.
Kamienica (Grodzka 7)
Budowla składa się z dwóch części: starszej, z XVII w.,
od bramy wejściowej na prawo, i młodszej, z pocz. XIX w., od strony pl.
Po Farze. W 1 poł. XIX w. była własnością Karola Roizenberga, fizyka
wojewódzkiego, znanego ze swej obrotności handlowej. W kamienicy tej w
1807 r. urodził się Wincenty Pol, co zostało upamiętnione w 1907 r.
przez Towarzystwo Opieki nad Zabytkami Przeszłości tablicą (już nie
istniejącą) z odpowiednim napisem. Obecnie mieści się w niej siedziba
Oddziału Lubelskiego Pracowni Konserwacji Zabytków.
Kamienica (Grodzka 8)
Nad wejściem do kamienicy znajduje się plakieta z datą 1576. Jest to data odbudowy kamienicy po wielkim pożarze miasta.
Dom, ul. Grodzka nr 4, mur., XVI, przebud.:4 ćw. XVI,
pocz. XVIII i 4 ćw. XIX, rozbud. 1926, zniszczony 1939-1944, rekonstr.
1954.
Zespół domu, ul. Grodzka nr 5:|
a.
dom, mur., XV, przebud. XVIII, nadbud. 1863, połączony z domem ob. 5a
1876, gruntownie remont. 1982-1987, arch. Jadwiga Jamiołkowska,
b. oficyna, mur., przed 1823, przebud. XIX, gruntownie remont. 1982-1987, arch. Jadwiga Jamiołkowska.
Zespół domu, ul. Grodzka nr 5a:
a. dom, mur., XV, przebud. i połączony z domem ob. nr 5 1876, gruntownie remont. 1982-1987, arch. Jadwiga Jamiołkowska,
b. oficyna, mur., XVII, nadbud. XIX, gruntownie remont. 1982-1987, arch. Jadwiga Jamiołkowska
Dom, ul. Grodzka nr 6, mur., poł. XVI, przebud. 4 ćw.
XVI, remont. 1874, zniszczony 1939-1944, rozebrany 1944-1945, rekonstr.
1954
Dom, ul. Grodzka nr 9. mur., pocz XX
Dom, ul. Grodzka nr 10, mur., XVI, przebud. XVIII i XIX, zniszczony 1939-1944, odbud. 1967-1970
Dom, ul. Grodzka nr 12, mur., XVI, przebud. XIX i 1963-1965
Dom, ul. Grodzka nr 13, mur., XVI, przebud. 2 poł. XIX, remont 1954
Dom, ul. Grodzka nr 14, mur., XVI, przebud. 2 poł. XIX, remont. 1954 i 1978-1983, arch. Edward Kotyłło
Dom, ul. Grodzka nr 15, mur., 1785, nadbud. XIX, remont. 1954
Zespół domu, ul. Grodzka nr 16:
a. dom nr 16a, mur., XVI, przebud. 2 ćw. XIX i po 1878, remont. 1954,
b. dom nr 16b, mur., XVI, przebud.: ok. 1720, 2 ćw. XIX i po 1878, remont. 1954,
c. oficyna tylna, ul. Rybna nr 11, mur., 1 poł. XVII, przebud. przed 188T, remont 1954,
d. oficyna boczna zach., mur., 1 poł. XVII, przebud. po 1878, remont. 1954, e. oficyna boczna wsch., mur., 1 ćw. XVIII, rozbud. 1846-1876, remont. 1954
Dom, ul. Grodzka nr 17, mur., XVI, przebud. 1859, nadbud. k. XIX, remont. 1954
Dom, ul. Grodzka nr 18, mur., XVI, przebud. XIX, remont 1954
Dom, ul. Grodzka nr 19, mur., XVIII, przebud. XIX i 1946-1947.
Domy, ul. Grodzka nr 20a i 20b, mur., XVI, przebud. k. XVII, nadbud. ok. 1859, remont 1954
Dom, ul. Grodzka nr 21, mur., XVIII, przebud. XIX, remont. 1954
Dom, ul. Grodzka nr 22, mur., XVI, przebud. XDC, remont. 1954
Dom, ul. Grodzka nr 23, mur., k. XVIII, rozebrany 1942, rekonstr. 1952-1954, arch. Jan Ogórkiewicz
Dom, ul. Grodzka nr 24, mur., XVII, przebud. k. XVIII, remont. 1954
Dom, ul. Grodzka nr 26, mur., XVI, przebud. XIX, remont. 1954
Dom, ul. Grodzka nr 28, mur., XVII, przebud. XDC, remont 1954
Zespół domu, ul. Grodzka nr 30: a. dom nr 30a, mur.,
XVII, przebud. ok. 1830 i 2 poł. XIX, b. dom nr 30b, mur., pocz. XIX,
przebud. 1830 i 2 poł. XIX, c. oficyna, mur., XIX
Dom, ul. Grodzka nr 32, mur., XVII, przebud. XIX, zrujnowany przed 1939, rekonstr. 1952-1954, arch. Jan Ogórkiewicz
Dom, ul. Grodzka nr 32, mur., XIV, przebud. XVIII, remont. 1954 ( zob. poz. 49 )
Dom, ul. Grodzka nr 34, mur., XVII, przebud. XVIII i XIX, zburzony 1939, rekonstr. 1952-1954, arch. Jan Ogórkiewicz.
Zespół domu, ul. Grodzka nr 36: a. dom, mur., XVIII,
przebud. 1862 i k. XIX, zniszczony 1939, odbud. 1952-1954, remont
1968-1969, b. dom, ul. Kowalska nr 17, mur., 1848-1858 ( dobud. do domu
nr 36 ), przebud. XIX/XX, remont. 1954.
Kopiowanie zamieszczonych materiałów i ich wykorzystywanie bez zgody autorów jest zabronione
1997 - ; Wszystkie prawa zastrzeżone; Ośrodek Brama Grodzka - Teatr NN, ul Grodzka 21, 20-112 Lublin
powered by prothostingserwery