(1912 - 1989)

urodził się w Twerze (Rosja), gdzie jego ojciec pracował w okresie zaborów. W 1921 r. wraz z rodzicami powrócił z Rosji Radzieckiej do Lublina.

W Lublinie ukończył gimnazjum im. Stanisława Staszica w Lublinie. Lata okupacji niemieckiej spędził w Warszawie. Po upadku Powstania Warszawskiego przebywał w obozie w Pruszkowie. Po zakończeniu II wojny światowej podjął studia. Był inżynierem, absolwentem Politechniki Warszawskiej. Ukończył również historię sztuki na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim (KUL).
Do Lublina powrócił zaraz po zakończeniu II wojny światowej wraz z żoną Marią i córką Ewą. W 1950 r. został wojewódzkim konserwatorem zabytków w Lublinie. Prowadził odbudowę zniszczonych podczas II wojny światowej obiektów zabytkowych. Do czasu odejścia na emeryturę był wicedyrektorem Oddziału Przedsiębiorstwa Państwowego ,,Pracownia konserwacji zabytków”. Brał udział w kształceniu studentów historii sztuki na KUL oraz archeologii na Uniwersytecie im. Marii Curie-Skłodowskiej (UMCS) w Lublinie. Jego działalność wiązała się przede wszystkim z popularyzacją zabytków Lublina i Lubelszczyzny.

Jako działacz PTK-PTTK przez długi czas był prezesem Lubelskiego Oddziału tej organizacji. Był przewodnikiem oraz wykładowcą kursów przewodnickich, jak również członkiem honorowym Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Lublinie.

Był członkiem wielu towarzystw: Polskiego Towarzystwa Historycznego, Stowarzyszenia Architektów Polskich, Stowarzyszenia Historyków Sztuki Polskiego Towarzystwa Archeologicznego, Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego (PTTK), Lubelskiego Towarzystwa Miłośników Książki (LTMK), Towarzystwa Miłośników Lublina.

W ostatnich latach życia był szczególnie silnie związany z LTMK, którego prezesem został po śmierci dr. Stefana Wojciechowskiego. Był również prezesem i Wielkim Mistrzem Orderu Białego Kruka ze Słonecznikiem (było to ustanowione w 1956 r. najwyższe odznaczenie bibliofilskie). Odznaczenie wiązało się z tym, że H. Gawarecki był członkiem towarzystwa bibliofilów w Lublinie i Warszawie. Posiadał również własny księgozbiór, gromadzony od zakończenia II wojny światowej aż do śmierci (zbiór dzieł sztuki, albumów, dot. historii sztuki, lublinianów).

Jest autorem wielu opracowań i artykułów dotyczących Lublina i Lubelszczyzny, przede wszystkim dziejów i zabytków. Pisał również przewodniki turystyczne.
Henryk Gawarecki zmarł 20 III 1989 r.

Za swoją działalność H. Gawarecki został uhonorowany: Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalami XX-lecia, XXX-lecia i XL-lecia PRL, medalem Aleksandra Janowskiego, medalem ,,Gorących Serc” (otrzymał go w 1978 r. jako jeden z pierwszych od redakcji ,,Kuriera Lubelskiego”). Był ponadto wyróżniony odznakami: złotą ,,Zasłużony dla Lublina”, ,,Zasłużony dla Województwa Lubelskiego”, ,,Zasłużony Działach Kultury”, ,,Zasłużony dla Polskiego Towarzystwa Archeologicznego”, honorową odznaką Towarzystwa Miłośników Sztuki.