(1909-2003) 

Jeden z najbardziej znanych na świecie polskich fotografików.
Urodził się w Moskwie, w czasie Rewolucji Październikowej wraz z rodzicami wyjechał z Rosji i trafił do Lublina. Tu ukończył szkołę powszechną i Gimnazjum im. St. Staszica, uczęszczał też do prywatnej szkoły malarstwa Henryka Wiercińskiego. Jako uczeń odgrywał niewielkie role w Teatrze Miejskim.   

 
Pomagał ojcu w zakładzie, pierwsze zdjęcia Lublina wykonał około 1920 roku za namową albo raczej na polecenie ojca, który wręczył mu aparat fotograficzny 9x12 ze statywem, trzy kasety i kazał iść zrobić zdjęcia na Starym Mieście. Później świadomie zaczął zajmować się fotografią chociaż swoją przyszłość wiązał z malarstwem. Pozostawał pod wpływem Łukaszowców, był częstym gościem w Kazimierzu.
Na początku lat 30-tych przejął po ojcu pracownię ulicy Narutowicza 19 i wraz z żoną Heleną aktywną fotograficzką, członkinią ZPAF prowadził własny zakład fotograficzny. Zaczął publikować i uczestniczył w wielu wystawach krajowych W 1930 roku miał pierwszą indywidualną wystawę, pięć albo sześć okładek w krakowskim magazynie „As”.

Aktywnie uczestniczył w życiu miasta, przyjaźnił się z wieloma wybitnymi postaciami. W jego pracowni bywali Wiktor Ziółkowski, Józef Czechowicz, Wacław Gralewski, przyjaźnił się z malarzami Zenonem Kononowiczem i Władysławem Filipiakiem.

W latach 1935-37 odbył studia w Wiedniu w Instytucie Graficznym w pracowni prof. Rudolfa Kopitza i Hansa Daimlera, gdzie zetknął się z dorobkiem światowej fotografii. Po powrocie z Wiednia w Lublinie nie było nowoczesnego sprzętu więc wraz z ojcem narysował jak powinna wyglądać kamera i miejscowy rzemieślnik ją wykonał – aparat z dużymi kasetami, wielkość negatywu wynosiła 9x12.
Odkrył, że dziedzina ta daje szanse realizowania zamierzeń artystycznych. W zakładzie wykonywał głównie portrety, wykonywał zamówienia np. na dokumentację otwarcia jesziwy. Ale realizował także własne poszukiwania twórcze, jak to określał „do tapczanu”. W tym okresie fotografował Lublin, szczególnie Stare Miasto i jego bliższe i dalsze okolice: Wrotków, Rury, Kalinowszczynę, Wieniawę. Początkowo fascynował się fotografią Jana Bułhaka z powodu tematu – krajobrazu ojczystego a nie formy – kalkowania natury. Tworzył zdjęcia nastrojowe i tajemnicze fotografując wczesnym rankiem, nie wykorzystując światła słonecznego. Fotografie te wykonywał głównie wczesnym rankiem. Wtedy zyskał miano „mglarza”. Eksperymentował zarówno przy fotografowaniu jak i przy obróbce odbitek. Klatki poddawał najrozmaitszym zabiegom fotograficznym: prześwietlał fragmenty, stosował filtry własnego pomysłu.

Fotografii nie traktował jako dokumentu ale jako obraz fotograficzny.
Do wybuchu wojny okres bardzo jednolity stylowo. Większość zdjęć z „okresu lubelskiego”, m. in. fotografie przedstawiające dzielnicę żydowską (do której fotografowania przekonał go Wiktor Ziółkowski) przepadła w czasie wojny, szczególnie podczas bombardowania Lublina 9 września 1939 roku kiedy jedna z bomb zniszczyła pracownię ojca (podczas tego bombardowania zginął Czechowicz).
Większość zdjęć z ocalałych zdjęć istnieje ponieważ były eksponowane na Wystawie Fotografii Ojczystej w 1939 roku w Warszawie (25 prac) i nie zostały zwrócone przed wybuchem wojny.

W czasie wojny od 1944 – 1947 roku przebywał w obozie pracy NKWD w Borowiczach. Po powrocie do kraju, przeniósł się do Warszawy, gdzie mieszkał do końca życia.

Edward Hartwig to uznany fotograf, pejzażysta, fotograf teatralny, fotograf architektury, fotograf sportu eksperymentujący z technikami fotograficznymi i barwą, którą zaczął interesować się w latach 90-tych. Wymyka się wszelkim klasyfikacjom.

Stale eksperymentował poszukując nowych środków wyrazu i sposobów kształtowania obrazu fotograficznego, mi. in. łączenia elementów graficznych z fotografią realistyczną. Na przełomie lat 40-tych i 50-tych nawiązywał do nurtu fotografii subiektywnej. W latach 50-tych tworzył fotografie operujące kontrastującymi formami, łącząc abstrakcję kompozycji z dokumentalną funkcją fotografii. W latach 60-tych włączył się w nurt fotografii eksperymentalnej stosując przetworzenia i multiplikacje. W latach 90- tych zainteresował się barwą obserwując płoty z podartymi plakatami lub pomazane graffiti (jedna z pierwszych wystaw fotografii barwnej Hartwiga odbyła się w Galerii Teatru NN).
Stworzył niepowtarzalny styl, w którym aktorem jest światło, wydobywające kształty natury.

Członek założyciel Lubelskiego Towarzystwa Fotograficznego i Związku Polskich Artystów Fotografików, członek zagranicznych stowarzyszeń fotograficznych, laureat wielu nagród i wyróżnień. Jego prace były eksponowane na ponad 30 wystawach indywidualnych w kraju i za granicą oraz na niezliczonej ilości wystawach zbiorowych, z których najbardziej prestiżowe to wystawa „10 Fotografików Świata”. Wydał ponad 20 albumów, spośród których najsłynniejszy - „Fotografika” wydany przez „Arkady" w 1958 roku miał 20 edycji w różnych krajach Europy.

Opracowała: Joanna Zętar