Przywileje handlowe
W 1392 r. miasto otrzymało przywilej składowy, na mocy którego przybywający obcy kupcy zobowiązani byli do zatrzymania się w mieście przez osiem dni i wystawienia na sprzedaż wszystkich wiezionych towarów. Pozwalało to miejscowemu kupiectwu odkupywać je i sprzedawać dalej. W tym samym roku król wydał również zezwolenie na zorganizowanie w Lublinie szesnastodniowego jarmarku w Zielone Świątki. W 1405 roku miasto uzyskało wyjątkowo doniosły przywilej: zwolnienie z ceł na obszarze całego państwa, a więc zarówno na Litwie i na Rusi. Inne miasta polskie podobne przywileje uzyskały znacznie później.
Kazimierz Jagiellończyk, podobnie jak Władysław Jagiełło otaczał miasto solidną opieką. Sprawiły to rozległe kontakty handlowe Lublina, jak i względy polityczne. W pierwszych latach swojego panowania król miał przeciwko sobie silną opozycję możnowładczą. W celu jej przezwyciężenia szukał oparcia w innych warstwach społecznych i miastach. Wśród nich znalazł się również Lublin, który obdarzany był za to licznymi przywilejami. W 1448 r. Jagiellończyk powiększył liczbę jarmarków. W dwa lata później, w 1450 nadał traktowi handlowemu przebiegającemu z Wrocławia przez Radom i Lublin do Lwowa charakter drogi otwartej dla wszystkich. W kolejnych latach przywilejów tych było znacznie więcej np. prawo mierzenia i taksowania sukna przywożonego na jarmarki, prawo zbudowania smatruza czyli kramnicy, gdzie sprzedawano towary, stworzenie miejskich urzędów wagi i tragarstwa, ustalenie szlaku przepędzania wołów z Rusi na zachód.
Wszystkie przywileje z XIV i XV w. miały charakter raczej handlowy, co odbiło się niekorzystnie na rzemiośle. W składzie rady miejskiej zasiadali głównie kupcy, którzy wydawali szereg uchwał niekorzystnych dla rzemiosła. Pierwsze informacje o cechach rzemieślniczych w Lublinie pochodzą dopiero z poł. XV w., przy czym w innych miastach rzemieślnicy mieli swoje zawodowe organizacje znacznie wcześniej.

Handel ze Wschodem
Po unii  lubelskiej w 1569 r., kiedy Wołyń został przyłączony do Korony wraz z Podlasiem i Ukrainą, w szybkim tempie rozwijał się handel z Włodzimierzem Wołyńskim.
Szczególne znacznie miała droga łącząca Kraków z Wilnem, głównie ze względów politycznych. Tędy utrzymywane były kontakty dworu królewskiego w Krakowie ze stolicą Wielkiego Księstwa. Jagiełło niemalże co roku udawał się na Litwę. Zyskiwały na tym miasta leżące przy tej drodze.
Istotny był nie tyle wywóz własnych towarów, ile samo pośrednictwo w wielkim handlu na linii zachodnia Europa - Ruś. Ze źródeł krzyżackich wiemy, że w XV w, także później, lubelscy kupcy mocno angażowali się w handel suknem flandryjskim i bursztynem.

Lublin pośredniczył również w handlu Wrocławia z Rusią, bowiem z czasem Śląsk znajdował się najpierw pod rządami królów czeskich, później węgierskich, to natomiast było przyczyną konfliktów politycznych, podczas gdy Jagiellonowie zabiegali o tron czeski i węgierski dla siebie. Pociągało to za sobą ograniczenia na drogach łączących Wrocław z Lwowem. Stąd znaczenie pośrednictwa Lublina. W 1 poł. XV w. miasto pośredniczyło poza tym w handlu z Niemcami. Pierwszy szlak biegł przez Frankfurt nad Odrą i Berlin do Lipska, drugi przez Głogów, Gorlice, Budziszyn, również do Lipska, a dalej do Norymbergii bądź Frankfurtu nad Menem.

Opracowała Magdalena Ślifirz