Szlak lubelskiego modernizmu

Budynek Narodowego Banku Polskiego przy ulicy Chopina 6 wybudowany w latach 1932-1934 według projektu Mariana Lalewicza, kubiczne ukształtowanie bryły z uwydatnioną częścią centralną i bonowanymi narożami, symetryczna osiowość, duże, prostokątne okna.
Kościół św. Michała na Bronowicach przy ulicy Fabrycznej 15 wybudowany w latach 1927-1938 według projektu Oskara Sosnowskiego. Budowla jest przykładem zastosowania nowoczesnej konstrukcji żelbetowej zastosowanej do transpozycji gotyku i jego strzelistych cech - motywów kryształów, trójkątów i gwiazd w ornamencie.
Osiedla dla Oficerów Wojska Polskiego (można też określić mianem lubelskiego WSM-u) składające się z Obozu Południowego (Dziesiąta, Bronowice) i Zachodniego (pomiędzy ulicami Krakowskie Przedmieście, Radziszewskiego, Skłodowskiej, Grottgera, a także ulica Spadochroniarzy). Budynki budowane od 1923 roku to dworki (jedyny zachowany przy ulicy Uniwersyteckiej 4) nawiązujące do lansowanego wtedy stylu dworkowego uważanego za symbol polskości, ponadto budynki mieszkalne dla oficerów m.in. autorstwa Kazimierza Tołłoczki (ulice Radziszewskiego i Spadochroniarzy) będące przykładem architektury funkcjonalnej, której jednym z elementów wyróżniających są duże prostokątne okna, zróżnicowanie elewacji frontowej i tylnej oraz funkcjonalne rozplanowanie wnętrza poszczególnych mieszkań.