W magnackich dworach, u szlachty i zamożnych mieszczan post nie bywał jednak zbyt surowy. Powstrzymywano się wówczas głównie od spożywania mięsa i masła, nie ograniczając przy tym ilości potraw. Zdarzało się, że w postach pojawiało się na stołach nawet i ponad dwadzieścia półmisków zawierających różnorakie dania. Objadano się wówczas wymyślnie przyrządzanymi rybami, a także tzw. maślanymi śniadami i kolacjami z pieczywa i nabiału. Popularne były też grzanki posypywane cukrem lub solą, rumienione na rożnie i podawane na wieczerzę, najczęściej z polewką z grzanego piwa z grzankami lub serem. Do postnego repertuaru należały też liczne zupy, czy też polewki. We wspomnianym już poemacie „Postny obiad abo zabaweczka”, autor wymienia następujące ich rodzaje: migdałowa z ryżem i rodzynkami, winna, birembrut (piwna), kaparowa („kogo śledziona boli, niechaj przymknie sobie kaparowej polewki”), kisiel szlachecki, grucę (krupnik), barszcz, grochówkę („...jeśli ma pieprz i chleb przysmażany, może stanąć bezpiecznie przed Pany.”) oraz najstarszą polskę zupę, znaną już w XIII w., czyli żur. Oprócz tego na co bardziej bogatszych stołach pojawiały się inne liczne przysmaki stanowiące pewne odstępstwo od kuchni postnej. Największym z nich był ogon bobra, czyli plusk oraz mięso wydry a także żółwia. Bóbr podobnie jak wydra uważany był jeszcze do końca XIX w. za rybę. Surowe zasady postu próbowano obchodzić na wiele różnych sposobów. I tak z mięsa gotowanych ryb przygotowywano farsz, z którego formowano następnie gęsi, prosięta, kaczki lub też zające. Zdarzały się jednak i sytuacje odwrotne. Z mięsa i tłuszczu sporządzano masę, z której formowano różnego rodzaju ryby czy też skorupiaki. Zresztą i tak ogromna ilość przypraw sprawiała, że pierwotny smak spożywanej potrawy nie zawsze był do odróżnienia.

 

Nie dysponujemy niestety żadnymi przekazami na temat co jadano podczas sejmu unijnego w Lublinie. Pozostają nam jedynie przypuszczenia na podstawie ogólnych informacji na temat kuchni szesnastowiecznej. Na pewno królowały potrawy z mięsiwa, tłusto okraszone i mocno korzenne. Za to podpisanie aktu pieczętującego związek pomiędzy Polską i Litwą miało miejsce w piątek 01 lipca 1569 r. Tym samym oznacza to, że na pewno wszyscy biorący udział w tym doniosłym wydarzeniu, a nie będący wyznania protestanckiego, zachowywali post od mięsa. Lecz któż wie, może po zakończeniu uroczystości dziękczynnych, na wieczerzy u króla i możnych wniesiono z tej okazji przepyszną żółwią zupę lub też ogony bobrów żyjących w Bystrzycy?