prof. Jerzy Kłoczowski. Fot. M. Kubiszyn

29 XII 1924 urodził się w Bogdanach pod Chorzelami koło Przasnysza;

1941 -  członek Związku Walki Zbrojnej, a następnie żołnierz Armii Krajowej ps.”Piotruś” w Pułku “Baszta” przy Komendzie Głównej Armii Krajowej. W konspiracji ukończył szkołę podchorążych;

1944 – uczestnik w Powstania Warszawskiego, 24/25.IX.1944 ciężko ranny w ataku na „Królikarnię”, stracił prawą rękę;
 -  matura w Gimnazjum Adama Mickiewicza w Warszawie;
 - odznaczenie przez  generała Tadeusz Bora-Komorowskiego Srebrnym Krzyżem Orderu Virtuti Militari i Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami, Krzyżem Walecznych;

1944-45 - po upadku powstania jeniec w obozie w Skierniewicach;

1945-1948 - studia na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu;

1950 - uzyskanie stopnia doktora na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu u prof. Karola Górskiego
- rozpoczęcie pracy w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim jako adiunkt;

1952-1962 - kierownik Katedry Historii Średniowiecznej i Nauk Pomocniczych Historii, a następnie do emerytury Katedry Historii Kultury Polskiej;

1956  - nadanie tytułu docenta,
- współzałożyciel warszawskiego Klubu Inteligencji Katolickiej;

1957 - kierownik Instytutu Geografii Historycznej Kościoła w Polsce;

1967 – nadanie tytułu profesora nadzwyczajnego;

1968 - przewodniczący Komisji Historii Porównawczej Kościołów PAN oraz Międzynarodowego Komitetu Nauk Historycznych CISH; przewodniczący Polskiej Komisji Commission Internationale d’Histoire Ecclesiastique Comparee (CIHEC);

1968-74 - dziekan Wydziału Nauk Humanistycznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego;

1971 - członek Prezydium Komitetu Nauk Historycznych PAN;

1974 – nadanie tytułu profesora zwyczajnego;

1984  - inicjator i przewodniczący komitetu polskiego Szkoły Historycznej Polsko-Włoskiej w Rzymie;

1984-1985 - członek Rady Polskiego Instytutu Kultury Chrześcijańskiej Fundacji Jana Pawła II w Rzymie;

1985-1989 – wygłoszenie na paryskiej Sorbonie (Paris IV) cyklu wykładów o Europie Środkowowschodniej;

1987-89 - działanie w konspiracyjnym Społecznym Komitecie Nauki i  Komitecie Obywatelskim przy Lechu Wałęsie;

1988  - Nagroda Fundacji im. Alfreda Jurzykowskiego;

1989-1990 - przewodniczący Komitetu Obywatelskiego Lubelszczyzny;

1989-1990 - pierwszy prezes Światowego Związku Armii Krajowej w Okręgu Lubelskim;

1989-1991 - sędzia Trybunału Stanu;

1990 - delegat Polski w Radzie Wykonawczej UNESCO;

1990-1991 - senator RP, członek Komisji Spraw Zagranicznych Senatu;

1993 doktorat honoris causa Uniwersytetu w Grodnie;

11.11.1996 - odznaczenie Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi w pracy naukowej i dydaktycznej;

1997 – przejście na emeryturę;

1999 - doktorat honoris causa Uniwersytetu Sorbona w Paryżu;
- nagroda CLIO za najlepsza książkę historyczną dla Młodszej Europy
- współzałożyciel Europejskiego Kolegium Polskich i Ukraińskich Uniwersytetów, które zainaugurowało swą działalność w październiku 1999;
 - Nagroda Obojga Narodów przyznaną przez Zgromadzenie Poselskie Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i Sejmu Republiki Litewskiej za działalność na rzecz Instytutu Europy Środkowo-Wschodniej;

2000 - koordynator Kolegium Rektorów Szkół Wyższych Lublina ds. powołania Uniwersytetu Polsko-Ukraińskiego;
- członek honorowy Polskiego Towarzystwa Historycznego;

2001 - nagroda Pojednania Polsko-Ukraińskiego odebrana we Lwowie w obecności Jana Pawła II;
- nagroda „Rzeczypospolitej”  imienia J. Giedroycia;

2002 - odznaczenie papieskie „ Pro Ecclesia et Pontifice”;
- nagroda honorową im. W. Felczaka i H. Wereszyckiego, przyznana przez Polskie Towarzystwo Historyczne w Krakowie i Wydział Historyczny UJ;

2004 - członek PAU , Komitetu Redakcyjnego „Studiów z Dziejów Rosji i Europy Środkowo – Wschodniej” oraz członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego;

11 listopada 2004 - odznaczenie Orderem Orła Białego;