U stóp Chrystusa, na zworniku, widoczne jest godło Jagiellonów: podwójny biały krzyż na czerwonym polu tarczy herbowej. Przedstawienie to zaznacza poddanie się władcy królowi Wszechświata.

W oddzielnym polu sklepienia przedstawiono symbol Ducha Św. Otoczona mandorlą gołębica wchodzi skład kompozycji Trójcy Świętej. Temat powtórzono w formie starotestamentowej na ścianie tęczowej, w miejscu zarezerwowanym dla obrazu związanego z wezwaniem kościoła. Motyw Trójcy Św., wyobrażony symbolicznie w formie starotestamentowej w Gościnności Abrahama, jest głównym tematem dekoracji malarskiej kaplicy lubelskiej.

Trójcy Św. asystuje rzesza aniołów zajmujących niemal całą powierzchnię sklepień w prezbiterium i nawie. Szczyt hierarchii zajmują cherubiny, serafiny i trony. Na sklepieniu lubelskiej kaplicy namalowano szesnastu aniołów pierwszej triady. Archaniołowie: Michał, Gabriel, Rafał i Uriel otaczają z czterech stron Chrystusa, występując w roli strażników i wykonawców woli Pantokratora. Pozostałych jedenastu aniołów w ujęciach całofigurowych lub w półpostaciach, uczestniczy w liturgii lub pełni role posłańców.

Cykl rozpoczyna Zwiastowanie. Do siedzącej na tronie Marii zbliża się Archanioł Gabriel. Scena ta, zgodnie z kanonem, umieszczona została na ścianie oddzielającej prezbiterium od nawy. Kolejną sceną, umieszczoną na południowej ścianie nawy, jest Nawiedzenie. Maria i Elżbieta obejmują się w geście powitania i radości.

Ze sceny narodzenia Chrystusa pozostały zaledwie fragmenty. Nie zachował się niestety zasadniczy trzon kompozycji z Marią, Dzieciątkiem i Józefem.

Kontynuacją cyklu świąt jest Ofiarowanie Chrystusa namalowane na południowej ścianie nawy. Scena przedstawia moment przekazania Jezusa matce po dokonaniu przez kapłana Symeona aktu obrzezania.

W prezbiterium przedstawiony jest szeroko rozbudowany temat pasyjny rozpoczynający się sceną Umywania nóg apostołom. W górnym rzędzie malowideł umieszczono Ostatnią Wieczerzę. Centralną postacią kompozycji jest Chrystus siedzący z apostołami przy stole w wieczerniku. Od stołu odchodzi Judasz z diabłem na ramionach. Jego zamiary ilustruje scena przedstawiająca Zmowę Judasza z kapłanami. Za obietnicę zdrady Judasz otrzymuje 30 srebrników widocznych na stole przed kapłanami.

Zgodnie z tokiem narracji przenosimy się do najwyższego, zamkniętego ostrołukiem pola północnej ściany prezbiterium. Przedstawiono tu Modlitwę w Ogrójcu. Klęczący Chrystus wyciąga ręce po „kielich goryczy”, który podaje mu nadlatujący z nieba anioł.

Następna, w znacznej części zniszczona scena, ukazuje Porażenie żołnierzy. Tuż przy ołtarzu przedstawiono Pojmanie. Na tle rozstępującego się na dwie strony pejzażu skalnego widoczny jest Chrystus z Judaszem, który zdradza pocałunkiem mistrza, następując mu jednocześnie na stopę.

W dolnej części północnej ściany prezbiterium widoczne są trzy sceny związane tematycznie z zaparciem się i żalem św. Piotra.

Po prawej stronie ołtarza przedstawiono Sąd Sanhedrynu. W następnej, rozdzielonej przez okno scenie Sądu Piłata widzimy Chrystusa prowadzonego przed oblicze namiestnika rzymskiego. Piłat umywa ręce w misce z wodą. W zgodnej z kanonem bizantyńskim kompozycji, zachodnim wtrętem jest tu gotycka korona na głowie Piłata.

Kontynuację cyklu pasyjnego stanowi Naigrywanie się i Biczowanie. Ostatnie chwile Chrystusa przed Ukrzyżowaniem ilustruje uszkodzona scena Ustawienie krzyża i Odmowa wypicia wina z żółcią.

W największej na ścianie południowej kompozycji, przedstawiono Ukrzyżowanie Chrystusa. Jest to jednocześnie ilustracja ósmego z kolei wielkiego święta w roku liturgicznym. Kolejna scena to zdjęcie z krzyża. Program Męki Pańskiej zamyka kompozycja Niewiasty u grobu Chrystusa.

Z prezbiterium wątek narracji prowadzi do nawy, gdzie zostały przedstawione kolejne święta liturgiczne: Zstąpienie do piekieł (Anastasis), Zesłanie Ducha Świętego i Zaśnięcie Matki Boskiej (Koimesis). Wniebowstąpienie umieszczono w górnej części ściany prezbiterium.

Kompozycja zajmuje powierzchnię znacznie większą niż sąsiednie sceny. Zaśnięcie Matki Boskiej przedstawiono w najniższym rzędzie malowideł na północnej ścianie nawy. Dopełnieniem kompozycji jest wyizolowany wizerunek apostoła Tomasza, który według legendy V wieku nie zdążył przybyć do domu Marii. W czasie cudownego lotu z Indii do Jerozolimy zobaczył Matkę Boską unoszoną do nieba. Otrzymał od niej pas - dowód cudownego wniebowzięcia.