Miasta Lubelszczyzny wraz z całą infrastrukturą były całkowicie bezbronne wobec niemieckich ataków z powietrza. Nieliczne punkty obrony przeciwlotniczej nie były w stanie przeciwstawić się bezwzględnym metodom najeźdźcy i jego brutalnej sile. Była to wojna totalna, wojna przyszłości której nikt się nie spodziewał. Ci którzy pamiętali I wojnę światową, nie byli w stanie przewidzieć takiego obrotu sprawy. Nigdy wcześniej ludność cywilna nie była poddana przemocy na taką skalę. Luftwaffe atakowało nie tylko obiekty o znaczeniu strategicznym. Bombardowano także cele "pojedyncze": zgrupowania wojskowe, kolumny uciekinierów, a nawet przypadkowych ludzi pracujących w polu. Wszystkie te działania wprowadziły niesłychany chaos i psychozę zagrożenia.

Obiektu tego – wspomina Zygmunt Rus, świadek bombardowania fabryki – broniło 7 km ustawionych na dachach domów (m.in. Gumeli i Gargola), natomiast nie było żadnych dział. Ludzie z hangarów i pomieszczeń fabrycznych wybiegli do pobliskich okopów. Ktoś kazał wytoczyć beczki z benzyną, które się paliły. Samoloty leciały bardzo wysoko, więc zrzuty bomb nie były celne. Ludzi jednak sporo zginęło. M.in. polegli wówczas ślusarze LWS Kosiński i Władysław Walas. Bomba trafiła w dom Franciszka Matysa przy ul. Łęczyńskiej 44, a w domu na rogu ul. Fabrycznej i Lotniczej zasypało ok. 30 osób, które schroniły się do niego w czasie alarmu lotniczego¹

Ucierpiała też dzielnica robotnicza Dziesiąta, przede wszystkim ulice Topolowa, Kwiatowa i Szańcowa. Ponadto bomby spadły na Lipowej, Głębokiej, Narutowicza, Rusałki, Piłsudskiego, Łęczyńskiej, Fabrycznej i Lotniczej. Od nalotu ucierpiały też: szkoła przy ulicy Długiej oraz lotnisko sportowe w Świdniku. Podczas bombardowania oraz ostrzeliwania z broni maszynowej zginęło w sumie 58 osób, a wiele zostało rannych.² Według niektórych źródeł łączna liczba zabitych i rannych tego dnia sięgnęła 200 osób.³

Bombardowanie 9 września
Następny, największy nalot nastąpił 9 września. Z dużym prawdopodobieństwem był on związany z działaniami V kolumny. Tego dnia do Lublina dotarła rządowa kolumna transportowa, bacznie obserwowana przez dywersantów, kierowanych przez porucznika Abwehry Hansa Grabowsky'ego. Dysponując szczegółowymi planami miasta, przekazywali oni przez radio istotne dla wywiadu informacje.⁴ Zmasowany atak niemieckich bombowców uderzył przede wszystkim w centrum miasta, w rejonie ulic: Krakowskiego Przedmieścia, Narutowicza, Kapucyńskiej, Kościuszki, Szopena oraz Starego Miasta (głównie ul. Bramowej). Poważnie uszkodzone zostały: budynek magistratu, gdzie zginęło 42 osoby (m.in. prezydent Torunia, Leon Raszeja) oraz katedra. W kamienicy przy ulicy Kościuszki zginął pod gruzami poeta Józef Czechowicz.

Kilka bomb padło na dom, w którym mieściła się fryzjernia Ostrowskiej– pisze w swoich wspomnieniach Wacław Gralewski – Jedna z nich, przebiwszy sklepienia, wpadła do zakładu. Według relacji Henryka Domińskiego, lublinianina, poety i dziennikarza, który do Lublina przywędrował razem z Czechowiczem, gdy bomba wpadła do fryzjerni on i towarzysze skoczyli pod ścianę i upadli na ziemię – natomiast Czechowicz skoczył w przeciwnym kierunku. W rezultacie eksplozji zginęło kilka osób i runął zakład. Leżący pod ścianą towarzysze Czechowicza ocaleli – po godzinie wygrzebali się spod gruzów i wydostali się ze zburzonego domu bez poważniejszych obrażeń. W rezultacie akcji ratunkowej wydobyto spod gruzów strzęp ludzki, w kieszeni którego znaleziono nie zniszczony słownik polsko - niemiecki z napisem na pierwszej stronie: własność Józefa Czechowicza.⁵

zobacz też:
Bombardowanie Lublina 09.09.39 : śmierć Józefa Czechowicza

Bomby trafiły także w w koszary 8 pp legionów przy Al. Kraśnickiej, zabijając ok. 100 żołnierzy, w tym chorych i rannych w szpitalu, a także wiele osób cywilnych zamieszkałych w pobliżu koszar.

Bomby burzące i zapalające padały seriami – pisze o bombardowaniu koszar Władysław Rokicki – co powodowało straszliwy grzmot, niemal trzęsienie ziemi. Poza tym samoloty niemieckie zniżały się i bezkarnie strzelały z broni maszynowej do żołnierzy (…) Podczas tego bombardowania poległo ponad 100 żołnierzy, a jeszcze więcej było rannych. Po nalocie samolotów niemieckich razem z grupą żołnierzy, pod komendą dwóch oficerów znosiliśmy zabitych żołnierzy na grunty orne, na wyznaczone miejsce na Cmentarzu Polowym przy obecnej Al. Kraśnickiej. (…) Pamiętam, że oficerowie bardzo dokładnie starali się ustalić nazwiska zabitych żołnierzy, prowadząc specjalny rejestr. Wielu z poległych nie miało żadnych dokumentów, a wielu bomby rozszarpały na drobne części. Z uwagi na dużą liczbę zabitych żołnierzy postanowiono chować ich w grobach zbiorowych, bez trumien.⁶

zobacz artykuł Mirosława Dereckiego o bombardowaniu Lublina >>

Ewakuacja władz miasta
Po ataku 9 września Bolesław Liszkowski, prezydent Lublina (wypełniając gorliwie rozkaz premiera Składkowskiego) podjął decyzję o ewakuacji władz miasta, w tym grupy 30 wyższych urzędników Zarządu Miasta wraz z rodzinami oraz kasy miejskiej. Prezydent oraz jego rodzina udali się w kierunku granicy polsko-rumuńskiej do Zaleszczyk. Wraz z nim z Lublina wycofała się Policja Państwowa i zawodowa straż pożarna.

Naloty 13 i 17 września